Ο άνθρωπος που ζηλεύω

Αυτόν τον άνθρωπο τον ζηλεύω, με την καλή έννοια, και τον χαίρομαι ταυτόχρονα, φτου του να μην τον ματιάσω. Τον ζηλεύω γιατί κάνει αυτό που πραγματικά αγαπάει. Ο άνθρωπος αγαπάει το καλό φαγητό και έκανε την αγάπη του επάγγελμα. Γυρνάει τον κόσμο και γεύεται τα καλά του κάθε τόπου.

Μπράβο σου Ηλία, μακάρι να μπορούσαμε όλοι μας να είχαμε λίγη απο την δικιά σου τύχη. Δεν θα ήμασταν τότε μίζεροι και κατσούφηδες, δεν θα κοιτάγαμε το πόσα θα κονομήσουμε και πόσο γρήγορα. Το χαμόγελο μας στον πελάτη θα ήταν αληθινό και δεν θα βαρυγκωμούσαμε τα πρωινά. Γύρω μας θα βλέπαμε φατσούλες γελαστές, σαν των μικρών παιδιών, και ανθρώπους ευτυχισμένους.

Ηλία μου σε ζηλεύω. Δεν θέλω όμως όυτε την δουλειά να σου πάρω, ούτε να πάψεις να κάνεις αυτό που κάνεις και εγώ θα σε μακαρίζω κάθε φορά που θα σε βλέπω στο γυαλί.

Αφορμή για αυτό το post ήταν μια επίσκεψη στο blog του philos όταν είδα την φωτογραφία του Ηλία.